En daar stonden we dan weer op onze 'vertrouwde' stekken op de Vineyard. Alsof we niet weg waren geweest. Nu pas bemerk je hoe snel de tijd vliegt.

Terug in Striper Paradise!!

Elk jaar vindt op dit eiland een viswedstrijd plaats; "The Martha's Vineyard Striped Bass and Bluefish Derby" (kortweg: de Derby) die beschouwd wordt als de grootste wedstrijd aan de Amerikaanse oostkust, voorzien van een rijke historie .

Met onze eerdere ervaringen in het achterhoofd, zouden wij dit jaar wel even gaan "scoren" in de Derby; ondergetekende met de 'gewone' - en vismaat Ton met de vliegenhengel. Het liep echter anders.......

In 1946 werd door een aantal zakenmensen op de Vineyard de Derby in het leven geroepen om te proberen het toeristenseizoen op het eiland enigszins te verlengen en meer toeristen naar het eiland te lokken. Reeds toen waren er al flinke prijzen te verdienen en dat sinds die eerste Derby niet veranderd. Met de opbrengsten uit de Derby worden goede doelen gesponsord, zoals bv de mogelijkheid voor de jeugd om beurzen te verkrijgen voor studies aan de 'vaste wal'.

Inmiddels is men toe aan de 55e editie en stonden er dit jaar 3204 deelnemers geregistreerd!! Om de Derby zo aantrekkelijk mogelijk te maken zijn er veel categorieën waarin je een prijs kunt winnen; de grootste baars of bluefish, beste junior, beste vrouw, dag-en weekprijzen, grand slamprijs; te veel om op te noemen. iedereen maakt dus een (goede) kans om een prijs te winnen. Nelson Sigelman, een van de bekendste eilanders: verwoordde het alsvolgt: "Als het moet dan maken we voor jullie desnoods een categorie genaamd: beste Nederlandse visser ouder dan 35 jaar!!" Hiermee gaf hij aan dan het meedoen aan de Derby belangrijker is dan winnen en de prijs is eigenlijk ondergeschikt.

Deze visser behoort inmiddels tot het interieur.

De kans om een prijs te winnen is zoals vermeld groot en daarom juist ook heel klein. De sfeer die rond de Derby hangt is een heel aparte Tijdens de 5 weken(!) durende Derby loopt het eiland vol met visgekke, mannen, vrouwen en kinderen. Iedereen die maar enigszins een hengel kan hanteren doet dat dan ook. De sociale factor is groot en de drukte op de bekende 'hotspots' is enorm. Toch is het de immer aanwezige Derbysfeer die dit alles dragelijk maakt. Men vist gezamenlijk en men claimt geen stekken op de manier zoals wij dat hier gewend zijn. Mijn stek is ook jouw stek en anders schuiven we wel een stukje op. De mentaliteit is niet te vergelijken met die van ons Europeanen en daarom gaat het er eigenlijk allemaal heel gemoedelijk aan toe.

Veel eilanders rijden in grote 4x4's voorzien van hengelrekken en de daarbijhorende hengels. Een imposant gebeuren, maar de manier waarop de Amerikanen vissen is zeker niet zoals wij die kennen. De hengels zijn meestal heel kort en stug en er is bijna niet mee te werpen omdat de butt van de hengel meestal heel kort is. De hengels zijn voorzien van grote molens. Tja; ver gooien hoeft ook eigenlijk niet, want de meeste vissen bevinden zich binnen 30 meter uit de kant en gelet op het feit dat je ten allen tijden zo'n "monstercow" (striper van 30+ pond) kunt haken, is dat ook wel begrijpelijk. Maar ja, wij zijn dat zware spul eigenlijk niet gewend en het is onze keuze niet, want het vist gewoon niet lekker. Zeker niet als je vist met relatief lichte gewichten en andere aassoorten. Zelf viste ik met een hengel die ik van mijn vismaat Vic meegekregen had en die speciaal is bestemd voor de striper visserij. Een prachtige blauw/paarse hengel gebouwd door de Cor Spinhoven uit Amsterdam (CJW Rod Design). Wat deze man bouwt is echte perfectie. Deze hengel gebruikte ik zowel voor de visserij op stripers als voor die op false albacores en bluefish.

Turbo makrelen.

Ik hoef u waarschijnlijk niet te vertellen dat de mogelijke winnaars niet van de eerder genoemde overbevolkte 'hotspots' zullen komen. Het aantal stekken op de Vineyard is ontelbaar gevarieeerd en overal waar je een aasje in het water gooit, heeft men een grote kans om iets te vangen. Uiteraard leveren de genoemde hotspots altijd wel vis op, omdat ze strategisch liggen (piertjes bij haveningangen, makkelijk met de auto bereikbaar, relatief diep water) en dus veel mensen en ook vis aantrekken. Door de drukte terplaatse zoals visserijdruk en de in- en uitstuivende speedboten en andere vaart, mijden de echt grote vissen deze plekken waarschijnlijk in deze tijd. De ter weging ingebrachte vissen, komen derhalve van andere plekken. De meer afgelegen plekken brengen en brachten de grootste vissen op de weegschaal. Een gehanteerde stelregel: een derbywinnaar vist op plekken ver weg van de meute op tijden dat een ander er niet aan zou denken om te gaan vissen. Veel vissers denken er niet aan om in het holst van de nacht te gaan vissen tijdens neerplenzende regen en tijdens een Noordoosterstorm. De historie van de Derby heeft aangetoond dat juist de winnende vissen (stripers) tijdens dit soort nachten worden gevangen. Een echte derbyvisser gaat gewoon en de volgende nacht weer en dan weer. Niet gek dat het sociale leven tijdens deze Derby enigszins ontregeld is!! Ik hoop dat hieruit blijkt dat de wedstrijd niet zomaar een wedstrijd is! Een wedstrijd van 5 weken lang gaat niet in de koude kleren zitten en het zijn juist de volhouders die scoren. Vandaar dat het ook makkelijker gezegd dan gedaan is om een prijs te winnen.

Iedereen maakt evenveel kans.

Onze komst naar het eiland en deelname aan de Derby was reeds weken bekend op het eiland. Via de eerder genoemde Nelson Sigelman hadden wij regelmatig contact gehouden en hij had dit steeds vermeld in de krant van het eiland (www.mvtimes.com). Aan de ene kant werden wij met open armen ontvangen en velen herkenden ons nog van vorig jaar. Aan de andere kant merkten wij toch wel enigszins de 'eilandse' mentaliteit en men was toch wel een beetje bevreesd voor 'the two professional Dutchies'. "Jullie mogen best winnen, zolang het maar de 2e prijs is!" Wel, dit jaar hoefde men echt niet bevreesd te zijn; het vissen was niet zoals in het voorjaar; dit dankzij de te hoge (water)temperaturen. Iedereen moest echt zijn en haar best doen om vis te vangen. In deze eerste dagen van de Derby werden er slechts 5 stripers ter weging aangeboden en dit waren slechts "miezerige 20 ponders". Wij vingen wel stripers, maar dat waren maar mini's vergeleken met de 20+ ponders van vorig voorjaar.

In de categorie 'vliegvissen' werden de eerste week slechts 2 vissen ter weging aangeboden! Aan mijn vismaat Ton werd derhalve de mogelijkheid geboden om op het befaamde uitslagenbord te komen, maar hij had de pech dat een mooie bluefish zijn lijntje op het laatste moment wist door te bijten. Pech dus voor Ton.

Volop aanwezig waren de false albacores en bonito's; beiden lid van de tonijnenfamilie; supermakrelen met turbodrive. Deze mini-tuna's zijn evenwel zeer moeilijk vangbaar, daar zij zeer kieskeurig zijn in hun aaskeuze. Ze zwemmen nooit samen en wij moesten het op onze stekken doen met de Albacores. Met hun grote ogen en dankzij het glasheldere water zien zij echt alles wat er gebeurd. Ze verplaatsen zich met een enorme snelheid en dit levert aardige taferelen op. De albacores bejagen hun prooi heel vaak dicht onder de kant en dit maakt ze een ideaal doel voor de vliegvissers. Ondanks het feit dat ze bijna tussen je benen doorzwemmen, is het een crime om ze te haken. Vertwijfeld zagen we dan ook veel vliegvissers langs de oevers rennen om toch te proberen hun vlieg tussen de jagende school te deponeren en zo een "hook-up" af te dwingen. Een koddig gebeuren, maar heel begrijpelijk. Het is heel frustrerend om rondom in de jagende vissen te staan, zonder er één te kunnen haken. Wat dat betreft bleek de spinhengel met een lepeltje een effectiever wapen. Voorwaarde was wel weer dat je de juiste lepel had gekozen en razendsnel moest binnendraaien. Zo snel dat je lepeltje als een speedboot over het oppervlakte planeerde. Op deze manier wist ik diverse Albacores te haken. Na het haken is het ook meestal rennen geblazen, aangezien een Albacore van 60 cm lengte met gemak 125 meter lijn van je molen scheurt. Onvoorstelbaar als je dit nooit hebt meegemaakt. Meelopen en strakhouden is de oplossing tegen dit geweld.

Ook hebben wij 's avonds uiteraard weer met palingen gevist om stripers te vangen. Een circlehook aan de lijn, aal eraan en ingooien en langzaam binnendraaien. Heel simpel, maar enorm effectief. Dit resulteerde in veel aanbeten, maar helaas waren de meeste baarsjes te klein om de palingen (40cm) naar binnen te werken. De (kleinere) baarsen zwemmen overal en ze komen 's nachts tot vlak voor je voeten. Enkele keepers (75cm+) werden geland. Deze grotere vissen hebben geen enkele moeite met de eerder genoemde maat aal. De grote stripers die werden gevangen, kwam van de afgelegen gebieden van het eiland. Deze spots waren voor ons niet te bereiken, aangezien je een speciale vergunning moest hebben om daar te komen. Voor 1 week vissen waren de $160 hiervoor iets te veel!!

Vliegviseldorado.

Dit jaar geen enorme vangsten dus. Ik hoop wel dat ik u nogmaals een indruk heb gegeven van het unieke aspect van dit eiland en zeker van de mensen die hier verblijven. Het trieste gevoel bij ons vertrek werd niet veroorzaakt door de matige vangsten, het blijft immers vissen, maar door de wetenschap dat het weer enige tijd zal duren voordat wij weer terug kunnen op dit prachtige eiland met zijn rijke historie en enorm potentieel aan vismogelijkheden. Vooral de zeebaarsvissers en de vliegvissers vinden hier hun paradijsje. Het is jammer dat er nog steeds geen visreisorganisator dit eiland in zijn programma heeft opgenomen, maar gelet op de huidige dollarkoers is dat wel begrijpelijk. Wij zullen in ieder geval in juni 2001 weer op de Vineyard te vinden zijn.

Ik heb een aparte fotopagina gemaakt zodat u zelf kunt uitmaken welke foto's u wilt zien.