USA 2004
Dit jaar wederom een fotoverslag met her en der wat aanvullende en verklarende tekst.Het is altijd leuker om naar foto's te kijken dan een stuk tekst door te worstelen. Zoals altijd was de visserij op de gekende stekken weer erg stroef. Tja, wanneer je daar woont kan je het gewoon rustig afwachten en gaan wanneer het goed is. Voor ons moet het gewoon gebeuren in die 10 dagen en dat betekend veel rijden en de diverse stekken proberen. Twee dagen voor onze aankomst hadden 6 vissers, gedurende 1 nacht nog 300 stripers gevangen waarvan velen zwaarder dan 20 pond. Na deze avond stopte de vreetorgie. Nadelig dit jaar was de enorme hoeveelheid aasvis in het water dat er voor zorgde dat op de gekende stekken zoals Lobstervillebeach, de stripers geen enkele interesse hadden in namaak: je kon er letterlijk over lopen en soms leek het alsof het regende. Wij zagen wel een groot aantal haaien en roggen die zich letterlijk voltankten met zandspieringen en het is een koddig gezicht om roggen rechtop in het water te zien zwemmen met hun bek open.
Het strand opgejaagd met 1000en tegelijk.
De eerste dag hadden wij een afspraak met Chris Windram van Saltwaterflies.com, een professionele vliegbinder met wie wij regelmatig "zaken"doen en we gingen met zijn boot een dagje op bluefish en dat werd een aardig spektakel. Het ging niet zozeer om het vangen van de bluefish, maar om de manier waarop ze ons aas aanvielen. Wanneer je gewoon met een streamer viste was het geen enkel probleem om ze te haken, maar het leukste was om ze met poppers te verleiden, hoewel dit iets moeilijker was. Ik gebruikte Bobs Bangers en dat was een goede en leuke keus.
's Avonds was het tijd om de stripers te belagen. Ik heb nagenoeg de hele vakantie gevist met een rubbercandy, die gewoon goed waren en kennelijk wilden de stripers geen ander soort aas, of het moest een kleine Deceiver zijn die het ook soms goed deed. Ton had op een avond zijn vliegen thuis laten liggen en hij leende van mij een deceiver gebonden op haakmaat 2 en hij wist hier toch 16 stripers op te vangen. Zo zie je maar, ook op kleine haken kan je grote vissen vangen! Vooral de laatste 3 avonden vingen we eindelijk eens goed en hadden we veel actie; zoals het hoort in striper-paradise natuurlijk. De grootste StriperS voor beiden waren zo'n 85 cm lang. Voor het vissen had je maar 1 soort lijn nodig en dat was een drijvende. Veel stripers volgden het aas tot onder de hengeltop om het dan pas te grijpen. Onnodig te zeggen dat ik veel aanbeten miste, omdat je gewoon niet kon aanslaan. Op een bepaald moment pakte een vis het aas onder de hengeltop en nam een run tot dik in de backing om vervolgens los te schieten. Kennelijk was een andere baars meegezwommen, want op het moment dat de vis loste en ik weer begon te strippen pakte een andere vis mijn vlieg om nog eens 30 meter weg te zwemmen. Een dubbele run zullen we maar zeggen.
Rubbercandy
Ton en Chris.
CRISISOVERLEG bij LOBSTERVILLE
Stiekum vissen in een indianenheiligdom hield de zaak wel spannend....
Leuk was ook het feit dat ik eindelijk eens Amerikaans Horsshoecrabs levend zag rond rondlopen. Je ziet er 100en liggen, maar ze zijn allemaal dood. Ze komen hier om te paaien en kennelijk leggen er dan een hoop het loodje. Eigenlijk zijn het ongeleide wezens die ogenschijnlijk zonder enige oriëntatie over de zeebodem voortbewegen. Maar goed, ze overleven het hier op aarde al enige miljoenen jaren en zijn daarmee, denk ik, een, zoniet de oudste wezen op deze aarde, dus zo slecht doen ze het niet.
Radar, sonar of afstandbesturing? In ieder geval geen ogen en ik heb geen idee hoe ze manoeuvreren.
Met pijn in mijn hart nam ik wederom afscheid van Marthas Vineyard. Vis of geen vis, weer of geen weer, het is een zeer speciaal eiland en helaas duurt het weer een jaar alvorens ik er weer naar toe kan. Nog een stelling die ik las ter afsluiting:
"IF PEOPLE CONCENTRATED ON THE REALLY IMPORTANT THINGS OF LIFE, THERE'D BE A SHORTAGE OF FLYRODS."
