USA 2005
USA2005
Het zit er weer op, wat gaat het allemaal toch snel. Helaas. De reis viel me een beetje tegen en ik denk dat ik volgend jaar toch weer een directe vlucht neem met KLM, ondanks dat deze veel duurder is, maar zeker op de terugreis ben je met zo’n tussenstop meer dan 24 uur onderweg en je bent gebroken als je terugkomt, zeker met de daarnaast optredende jetlag.
Zoals elk jaar zat ook deze trip weer vol verrassingen, maar ik ben dat inmiddels wel gewend. De stekken waar ze het vorig jaar goed deden, leverden nu weinig op en de stekken die al 3 jaar visloos leken, waren nu goed voor een aantal prima avonden. De vaste lezers van mijn website weten dat ik een hekel heb aan clouser minnow, maar deze mening moet ik toch weer bijstellen en zo zie je maar dat het je in het vliegvissen iedere keer weer verrast wordt. Dit was mijn 7e keer in de States en eigenlijk was ieder jaar weer verschillend en als je het denkt te weten, stoot je hard je neus. Het houdt je wel bij de les.
SANDEELS.
Dit jaar was het sandeel-time. Sommige stranden waren vergeven van de enorme dichte scholen sandeels. Kleine sandeels, dat wel, want ook daar heeft het koude voorjaar zijn sporen nagelaten. Ook bleef de meeste (grote) vis nog in dieper water, maar gelukkig trof ik toch een paar goede dagen, maar ik moest er wel voor zoeken en rijden. De pond direct bij mijn verblijf leverde voornamelijk kleintjes op. Hoewel deze pond de meest magische stek is waar ik ooit heb gevist, kom ik natuurlijk niet om kleine vissen te vangen en dus heb ik in 1 week een kleine 800 mijl gereden op zoek naar de goede stekken. Hoewel het eiland niet zo groot is, moet er tijdens deze omstandigheden toch wel veel gereden en gezocht worden. Omdat ik alleen was, kon ik wel ongestoord mijn gang gaan, Om middernacht even 2 uur gaan slapen en dan weer richting stek tot een uur of 6. Drie uurtjes slapen en dan weer op bluefish. Het gekke is dat ik tijdens deze 12 dagen geen enkele last van vermoeidheid ervaarde, ondanks de weinig slaap en veel lichaamsbeweging die ik kreeg, (Na 3 dagen thuis, ben ik al weer dodelijk vermoeid, maar dat is natuurlijk de reactie op het hele gebeuren….)
Na squidpatronen, sliders en rubbercandies in voorgaande jaren, bleken nu sandeelpatronen het aangewezen aas te zijn en dan bedoel ik zeer iel gebonden sandeels in de vorm van “normale” sandeels en clouser minnow, die ik nu eens gebonden had op Mustad C68 S tarponhaken. Deze haken bleken top te zijn en de #1 haak hield een striper van 80 cm met gemak. Natuurlijk wel logisch als deze haken geschikt zijn om een tarpon vast te houden.
FOTO’S
Weinig foto’s dit keer, want om goede foto’s te kunnen maken moeten aan een aantal voorwaarden worden voldaan:
Het is ook wel een beetje mijn schuld, want ik mijdde de plekken waar veel mensen stonden en het werken met een zelfontspanner en statief kost gewoon te veel tijd en dat wil ik de vis niet aandoen. Volgend jaar hopelijk weer meer foto’s
JAWS-WEEKEND
Deze week was er een soort ludiek festival op het eiland, dat weinig met het werkelijke vissen te maken had, maar leuk detail was wel dat ze het tijdstip niet beter hadden kunnen kiezen. De befaamde hotspot voor stripers genaamd Dogfishbar (what’s in a name…) was onvisbaar vanwege het enorme aantal haaitjes dat daar rondzwom. Zij aan zij en langs de volledige lengte (6 kilometer) van het strand, zwommen 100000en haaitjes van de soort “spined dogfish”, die daar kwamen om te paaien. We hadden het al eens meegemaakt met roggen en nu was het deze soort. Het was soms wel een eng idee wanneer je met je lamp scheen en je zag 100000en grote oranje ogen naar je staren! Het was ook oppassen geblazen want zoals de naam al zegt hebben ze een gevaarlijke stekel achter de staart die voor een gemene ontsteking kan zorgen. Ik heb echter niets op met (dit soort) haaitjes, ze kronkelen als gekken en kunnen gemeen bijten. Ook waren ze zeer geïnteresseerd in de laarzen van je waadpak. Met elke 10 seconden een bonk (van hun neus) tegen je benen sta je niet echt prettig te vissen en de kans op vals haken, was levensgroot aanwezig. Gedurende enkele korte periodes van de vroege ochtend gingen ze wel soms azen en ik begon deze week dus met het vangen van enkele haaitjes tot zo’n 90 cm lengte. Niet echt spectaculaire vechters, maar het waren wel solide mooie vissen die in ieder geval bereid waren je aas zelfs aan de oppervlakte te pakken. Na 3 dagen waren ze kennelijk uitgepaaid en plotseling verdwenen. Toch weer een soort toegevoegd aan mijn conduitestaat.
BLUEFISH
Vorig jaar hadden we voor het eerst bluefish gevangen aan de vliegenhengel en deze soort heeft zeer veel indruk op mij gemaakt. Ik was ook blij dat de bluefish arriveerde op het moment dat ik op het eiland was en op diverse plekken gericht kon vissen op deze geweldige vechters. Door veel vissers daar wordt een beetje denigrerend gedaan over bluefish, maar als soort is het de perfecte vis voor de vliegenhengel. Ze jagen in scholen, zowel diep als aan de oppervlakte en geven een spectaculaire (lucht)show weg, zeker als ze groter zijn dan 50 cm. Ik had het geluk er diverse te haken van zo’n 6 pond en die heb je niet zomaar onder Bogagripbereik. De chartreuse clouser minnow was het aangewezen aas en dan zeer langzaam binnengestript. Dit was vreemd, aangezien bluefish meestal zeer snel binnengestripte vliegen wil, maar dus niet dit jaar…..
MIDDLEGROUND
Ik ben met mijn vriend Chris Windram van saltwaterflies.com een aantal malen met de boot wezen vissen, maar hoewel ik het leuk vind om dit als afwisseling eens te doen, blijf ik toch een echte kantvisser. Aangezien er overdag vanaf de kant weinig te vangen is, behoudens bluefish dan, is het bootvissen natuurlijk een prima manier om de dag door te komen.
Een fameuze stek is Middleground op een mijl uit de kust van Marthas Vineyard. Dit is een zandbank die oprijst in het diepe water en waar een stroming loopt van meer dan 6 knopen. Je weet niet wat je meemaakt als je al dit water onder je boot door ziet stromen, wel een beetje eng, maar men gaat daar gewoon voor het randje van de bank voor anker en de grootste stripers en bluefish jagen daar op inktvis die je met de regelmaat van de klok uit het water ziet jumpen. Enfin je laat een squidpatroon aan een zinkende lijn het water in gaan en tegen het randje van de bank aandriften. Ik had het “geluk” een grote striper en een bluefish te mogen haken die je dan aan een #10 hengel tegen 6 mijl stroom naar binnen in mag takelen. Leuk om een keer mee te maken, maar dit heeft niets van doen met vliegvissen, maar meer met het betere hijs- en takelwerk, zeker als ook nog het nodige zeewier op je lijn zit.
Hierna zijn we gaan vissen op zicht dicht tegen het strand en we zagen veel stripers die ons aas volgden, maar we vingen niets. Toch weer een prima ervaring om de visstekken die je ’s avonds vanaf de kant bevist eens vanuit een andere hoek waar te nemen. Het water is glashelder en je ziet dan dat veel vis zich ophield op de meest ondiepe plekken met veel stenen en wier, waar maar zeer weinig water staat. Vanaf de kant bezien zou je daar niet gaan vissen, omdat je het idee hebt dat je daar toch steeds vastloopt, maar de baarzen denken daar toch echt anders over! Meeste volgers: wederom de chartreuse clouser minnow! De volgende avond op bluefish wezen vissen tijdens een adembenemende zonsondergang en ja hoor, wederom de chartreuse/gele CM die het goed deed.
TASHMOO.
Op het strand van Menemsha had ik een goede avond en ving een aantal mooie stripers met behulp van zgn floating sandeels. De stripers waren massaal aanwezig, maar ze negeren dan echt alles wat je ze aanbiedt. Waarom zouden ze, ze tanken zich vol met de massaal voorkomende zandspierinkjes en gaan niet achter je vlieg aan. De enige oplossing is dan soms zo’n drijvende zandspiering. Ingooien, niets doen en wachten tot zo’n ding op een gegeven moment wordt opgeslurpt. Dit werkte de ene avond, de andere avond waren ze geheel nergens op te vangen. Ze zwemmen tussen je benen door en ik vertel u dat je er compleet kierewiet van wordt als niks werkt terwijl je ze zo uit het water kan plukken. Op zoek naar een andere plek. In ons eerste jaar met de vliegenhengel was Tashmoo een goed plek, maar leverde de jaren daarna niets meer op. Toch maar de voorlaatste avond daar weer eens kijken, maar helaas trok de wind aan tot een dikke 6 en ik had er weinig hoop op. Bij de eerste de beste inworp evenwijdig aan het strand en in dikke brandinggolven, meteen een baars erop en bij de volgende inworp weer één. En u raadt het al, wederom aan de eerder genoemde Clouser, waar inmiddels weinig meer van over was en ik ben overgestapt naar een zwart/witte clouser. Het werd een goede avond met veel kleinere vis (55 cm) en 2 keepers (> 72 cm). De pret was er niet minder om. De laatste avond uiteraard weer daarheen, met zelfs nog meer wind, maar dat weerhield de vis niet en had ik zo’n 20 stripers en een aantal vissen die lekker in de backing gingen. Ik schat de grootste vis op zo’n 17 pond en 84 cm. Vandaag waren de clousers niet in trek en waren het dunne sandeels die het werk deden. Ik was namelijk gedwongen om mij terug te trekken naar een ondiep gedeelte van het strand waar ik een oppertje kon vinden bij de daar gelegen pier. Had ik op dieper water kunnen vissen dan had ik ongetwijfeld meer grote vissen gevangen, want nik hoorde ze wel, maar kon er niet bij! Maar wederom was de pret er niet minder om!
ULTRA 4
Nog even iets over lijnen. Bent u ooit een dergelijk trip van plan, overweeg dan de aanschaf van een Scientific Anglers Ultra 4 Salwater Floating line. Dit is de perfecte lijn, waarmee je allerlei vliegen van groot tot klein, perfect kunt gooien. Ik heb daar veel lijnen uitgeprobeerd, o.a. van Rio, Cortland en Royal Wulff, maar die SA lijn komt als onbetwiste winnaar uit de bus. De lijn blijft soepel in grote lussen in je mandje of op dek liggen, hoe lang de avond of dag ook is. De speciale striper-lijnen van Rio stelden mij echter zwaar teleur, wat een ellendige lijnen en ik heb ze ook snel gewisseld. Ze gooien goed op het land, maar ze vissen waardeloos.
"IF PEOPLE CONCENTRATED ON THE REALLY IMPORTANT THINGS OF LIFE, THERE'D BE A SHORTAGE OF FLYRODS."