USA 2006
De 8e trip naar striper paradise zit er weer op. Om direct maar met de deur in huis te vallen: de vangsten hielden niet over dit jaar. We hadden dit jaar voor een nieuwe maan periode gekozen om nu eens niet met met een zonnebril op te hoeven vissen gedurende de nacht. Ofwel, de stripers schijnen het met een donkere nacht beter te doen dan tijdens een felle nieuwe maan. Maar goed, je kunt theoretisch alles mooi voor elkaar hebben, maar er is altijd wel iets dat anders gaat dan gepland. Dit jaar was het, net als bij ons, het veel te koude voorjaar dat roet in het eten gooide. De eerste avonden vingen we nog wel een aardig, de tweede avond had ik er zelfs een stuk of 25, maar daarna volgde de onvermijdelijke dip. Tegen het einde van de week trok het wel weer wat aan en wisten we af en toe weer een grotere vis te haken, maar de echte grote grote jongens zaten nog in het zuiden. We hoorden wel dat ze aardig genaderd waren, maar tijdens ons verblijf zouden wij de aankomst van de grote scholen niet meer meemaken. Op Nantucket, een eiland iets zuidelijker vingen ze elke avond zo'n 50 mooie baarzen. Soms zit het mee......
INDRUKKEN.
Waarom ga je elk jaar naar dat eiland, wil je niet eens wat anders, is een vraag die mij/ons veel gesteld wordt. Mijn vismaat probeert mij elk jaar weer naar een of andere tropische verwegbestemming te krijgen, maar ik heb daar geen enkele behoefte aan. Ik heb een aantal redenen. Ten eerste mijn voorliefde voor de striped bass. Ten tweede doen we elke keer weer veel nieuwe indrukken op en het is niet alleen de visserij die, normaal gesproken, dit eiland zo aantrekkelijk voor mij maakt. Het is gewoon de hele magische atmosfeer die Martha's Vineyard elke jaar weer, mij als een magneet aan doet trekken. Het hele eiland staat in het teken van de striped bass en misschien alles en iedereen is er wel enigszins of geheel bij betrokken. Het aantal stekken is niet te tellen en je kunt met elk weertype wel ergens vissen. Er zijn meer zaken: een otter die uit de duinen langs je heen stuift het water in, een visarend die naast je in zee ploft, of een kolibri die wat suikerwater komt snoepen, terwijl je op de veranda zit of gewoon de rust en stilte van het eiland en de enorme sterrenpracht. Het 's morgens gewekt worden door het gezang van 20 soorten vogels i.p.v. zo'n gefrustreerd petje in een geblindeerde Golf. Het Zwitserlevengevoel dus, waarvoor je hier in Nederland niet meer hoeft aan te komen. En eerlijk is eerlijk, een beetje vistrip kost tegenwoordig veel geld en wij hebben hier op dit eiland een kapitale woning ter beschikking zodat alleen een vlucht geregeld hoeft te worden. Enfin, genoeg gepraat. De foto's:
SFEER
Deze fiets staat er al jaren, een teken dat er bijna niets veranderd op dit
eiland. De tijd staat hier stil, lijkt wel....
Diegene die de film "The perfect storm" of Jaws heeft gezien, komt hier
veel bekende zaken tegen
Tja, ook wel mijn motto
Wat ze ook doen, een hengel en een tacklebox zijn altijd wel aanwezig.
Niet te veel van aantrekken hebben we inmiddels geleerd.....
We hebben niet alleen de grootste vogel (visarend), maar ook de kleinste
gezien; kollibri's.
Nog even ons uitzicht.
HET VISSEN
Dit soort stranden vindt je hier veel en de baars komt hier tijdens hoog water
tot voor je voeten.
4 vliegen hebben we dit jaar slechts gebruikt, ook tijdens de pikdonkere
nachten. De rubber candy
(rechtsonder) en de DNA sandeel (onder en rechts) waren echte killers. De kleur
maakte niet uit, zolang
het maar wit was.....
Dit slag was wel veel aanwezig, maar eigenlijk kwamen we daar niet voor
natuurlijk!
Fluke op de vlieg, je kunt er gericht op vissen en het zijn felle rovers.
Vissen vanuit onze eigen boot geeft overdag veel mogelijkheden.Je kunt hier ook
gericht op roggen vliegvissen!
Er was dit jaar helaas weinig bluefish, volgend jaar weer beter.
FILLET AN RELEASE!! Een illustratieve foto, de visserij was dit jaar een beetje 'uitgekleed'
DE DERBY
We hebben dit jaar de Annual Rod and Gunclub Striped Bass Derby weer eens mee kunnen vissen. Een evenement voor het goede doel, waar altijd zeer veel bekende namen aan mee doen en zeer mooie prijzen zijn te winnen. Het is altijd weer beregezellig en wij Hollanders worden elk jaar wel op een leuke manier in de zeik genomen door de organisatie. Geen beter vermaak dan leedvermaak, maar goed als je er een mooie prijs mee kan winnen...... en we maken gewoon deel uit van de show, zullen we maar zeggen en daar zijn Amerikanen nu eenmaal dol op. Dit jaar waren wij niet alleen, maar wij werden bijgestaan door 2 andere Hollanders t.w. Theo Bakelaar en Harrie Schoel. Enfin, Theo hadden ze te pakken en ik kan mijn prijs pas claimen na het maken van een foto voor de Irakeese ambassade in Den Haag en dan met een de hoed op die op de foto te zien is.... Theo won nog wel even een prachtige vliegenhengel en scoorde nog even de 2e plek in de 'one fly" categorie met zijn team.
Hoe gaan we die Hollanders nu eens in de zeik nemen? Cooper Gilkes (l) en Nelson
Sigelman.
M.a.w. Zou het b.v..lukken die baret van Theo zijn hoofd te krijgen?
Nieuw en vers bindmateriaal voor Theo!!
Gelukt!!!
Ach, we gaan weer sparen en volgend jaar hoop ik
toch wel eens mijn 20+ ponder aan de
vlieg te gaan vangen. We beginnen dan gewoon weer met een schone lei. Dat maakt
ons vissers toch
wel zeer bijzonder positief ingestelde mensen: iedere keer beginnen we weer met
nieuwe hoop, al is
het de vorige dag, vorige week of vorig jaar ook nog zo slecht geweest. Voor ons
is het glas nooit half leeg,
maar halfvol.
RENE