En dit is dan alweer het 3e deel van de vervolgserie over de belevenissen van een paar gewone Hollanders op het toch wel zeer exclusieve eiland Marthas Vineyard. Het is omdat wij inmiddels de nodige kennissen aldaar hebben opgedaan, want anders wordt deze bestemming toch wel aardig duur om jaarlijks te bezoeken en dit wordt dan vooral veroorzaakt door de zeer dure dollar (leve de EURO L ) en het dure karakter van het eiland zelf, dat we enigszins kunnen vergelijken met Zandvoort. De prijzen zijn gewoon hoger dan in de rest van Nederland. Enfin, wij konden kosteloos verblijven in het toch wel riante optrekje van Alex Preston met uitzicht over Menemsha pond en Lobsterville beach. Het Zwitserlevengevoel kwam in alle hevigheid bovendrijven, zo zittend op de veranda met het eerder genoemde uitzicht en slechts vogels die voor enig hoorbare 'herrie' zorgdroegen. Dit gevoel werd soms verstoord door het ronken en snurken van de eveneens in ons huis aanwezige whiskydrinkende Amerikaanse advocaat, maar dat is weer een ander verhaal....

Ook dit jaar hadden we alle mogelijke hengels meegesleept, maar het werd een 'fly-only' vakantie. Er was zo verschrikkelijk veel aasvis in het water aanwezig dat de stripers zeer kieskeurig waren en 9 van de 10 aassoorten negeerden. Pluggen, palingen, twisters; alles werd geweigerd. Ook de meeste vliegen werden genegeerd en dat was natuurlijk om compleet gek van te worden. je ziet, hoort, ruikt overal baars, maar ze wensten het aas niet te nemen. We stonden soms midden tussen de baarzen maar vangen was er niet bij!! We konden duidelijk meemaken dat de stripers niet altijd de roofzuchtige allesverslindende killers zijn zoals sommige vissers wel eens denken. Dan komt er soms een hoop ervaring, experimenteren en denkwerk bij kijken om toch de nodige vissen aan de kant te kunnen brengen. En ach, we hadden het zelf kunnen bedenken, maar op de één of andere manier bleven we de eerste 2 dagen toch vasthouden aan onze eigen ideeën over de zeebaars; we bleven te lang volharden in grote vliegen, zoals Deceivers, Argentine Blondes etc. De oplossing kwam wederom van Nelson Sigelman, onze vissende reporter ter plaatse; zo klein mogelijk speldaas op haakjes no 6 gebruiken en hij gaf ons vervolgens een paar 'Nucleair Nelsons'

Enkele Nucleair Nelsonvliegen (de bovenste 3 dan) de onderste werd geweigerd.

Tjonge, deze trip maakte mij 'pijnlijk' duidelijk hoe efficiënt de vliegenhengel is. De regelmatige lezer van mijn site en artikelen hebben in het verleden kunnen lezen dat ik nooit en te nimmer met een vliegenhengel zou gaan staan zwaaien. Ik prijs mij nu zeer gelukkig dat ook ik ben omgezwaaid als het spreekwoordelijk blad aan de boom. Niet voor niets kom je op MV vooral vliegvissers tegen: hoe wil/kan je anders je aas op zodanige manier presenteren dat de baars wel toegrijpt?! Sterker nog; volgend jaar gaat waarschijnlijk alleen nog maar de vliegenhengel mee en misschien nog een spinhengel als 'bijhengeltje', maar meer zeker niet. Ik ben 'om', moge dat duidelijk zijn!!

Op de eerste avond van ons verblijf werden wij gevraag of wij mee wilden doen met de "MV Rod & Gun Club Catch and Release Tournament" Het doel was geld in te zamelen voor schoolreisjes van de plaatselijke highschool. Vissen van 19.00 tot 02.00 uur en 's ochtends aanwezig zijn voor de prijsuitreiking tijdens een door de leerlingen verzorgd ontbijt met heel veel koffie.....Gelet op het indrukwekkende deelnemersveld dat zich had verzameld ( o.a. een team van Orvis en Penn e.a. grote namen) hadden wij toch enige schroom om mee te doen. Enfin, niet lullen maar meedoen was het motto en je zit niet iedere dag met een directeur van Orvis in de auto. Enfin, alleen Cooper (fameus vliegvisser) ving een striper en wij Dutchies haakten zowaar nog een enkele vissen; de rest van ons gelouterde gezelschap wist niets te haken. Zo zie je maar, soms is vissen een kwestie van geluk. Het ging eigenlijk ook niet om het vangen, maar om de gezelligheid. Het mooie was dat iedereen een grote prijs kon winnen d.m.v. het trekken van je naam uit de hoge hoed. En prijzen waren er wel degelijk: reeltjes van Fl 1200,--, een groot aantal tophengels en andere materialen. Voor duizenden dollars werd er even weggeven. Ook wij hadden geluk: ons team won een Orvis Large Arbor reel welke d.m.v. een verloting bij Vic terechtkwam, nadat Nelson ons ter overstaan van enkele honderden aanwezigen aardig in de zeik had genomen. Op een leuke manier dan en nu vergeet zeker niemand ons meer op het eiland. Onze namen zijn gevestigd......

Cooper met de enige baars van de avond voor ons gezelschap

Feit bleef dat 'ze' het op bepaalde stranden gewoon niet deden: massa's vis aanwezig maar bijten Ho maar. We moesten dus op zoek naar plekken waar ze het wel deden en die vonden we dan ook uiteindelijk. Doordat het eiland omringd wordt door kraakhelder, relatief ondiep water, begon de vis pas in de avond te azen. Zolang het licht was zag je helemaal niets, maar zodra het enigszins donker werd kwamen de stripers massaal uit het diepere water richting kant. Verre worpen waren niet nodig, want alles gebeurde zo'n 15 meter of minder uit de kant. Ook hier weer het voordeel van de vliegenhengel: je kan je aasjes heel effectief in de striper-zone binnenvissen of gewoon laten liggen en wachten op een aanbeet.

Op een gegeven moment was mijn eerste striper gelukkig een feit. Ziehier de foto. Hoewel ik wel zeer verlekkerd kijk, heb ik hem zeker niet opgegeten. Ik wil het nogmaals vermelden: je mag slechts 1 vis per dag meenemen en die moet dan nog groter zijn dan 75 cm.

De allerbeste plek van de week bleek de haven van Oak Bluffs. Sommige vissers vingen hier meer dan 40 baarzen per avond. De laatste avond gingen wij het hier ook proberen, maar toen was het over met de pret. Maar ja, met zo'n 40 vissen per avond en een hoop aanbeten, konden wij ook niet echt ontevreden zijn!! Wel konden we nog genieten van een groot aantal jagende baarzen naast de aanlegsteiger van de ferryboot in Oak Bluffs. In het door Tl-licht helverlichte water kon je prima de jagende baarzen waarnemen. Helaas bleven de grote jongens op veilige afstand van het strand.... Jammer, maar het schouwspel was er niet minder indrukwekkend om. Het gaf ons een goed idee van hoe snel een jagende baars zich verplaatst.

Helaas hield de bluefish zich in deze week in dieper water op, zodat we die ervaring niet konden beleven. Leek me ook wel spectaculair om zo'n beruchte jager te kunnen haken aan een vliegenhengel. Wel wist vismaat Vic nog een rog (!) en Ton een fluke (een soort griet) te haken.

Ook zijn we nog een keer met de boot van Alex meegeweest om op Fluke te vissen; een soort mix tussen een tarbot en een bot. Het gemiddeld gewicht lag zo rond de 4 à 5 pond: het record bedraagt zo'n 10 kilo. Leuke platvisjes derhalve en leuk om op te vissen. Ook vingen we nog een mooie striper van 11 kilo.

Fluke

En wederom was deze vakantie weer veel te snel tot een einde gekomen. Maar we hebben weer een hoop plezierige ervaringen en contacten opgedaan en het is altijd prettig om te weten dat je gewoon weer terug kunt gaan omdat er een huis op je 'staat te wachten'. Volgend jaar kunt u, ijs en weder dienende, aflevering 4 van de striperserie verwachten... Voorlopig hier maar weer even proberen een baarsje te vangen. Oh ja, nog even kort het materiaal dat we gebruikten: je kunt prima overweg met een 9 of een 10 hengel voorzien van een drijvende lijn. De leader en tip hielden we op zo'n 1,5 meter met als tip 15 lb fluorocarbon. Ikzelf gebruikte kleine langzaam zinkende patroontjes, maar Ton ving zijn visjes met regelmaat op een kaalgeknipt Clousertje. Als het maar dun en smal was.

Hieronder treft u nog een aantal mooie foto's. U kunt ze aanklikken om te vergroten. (Werkt nog niet)